TUE JUL 27 '10 | LOTTE SPRENGERS EN ROB WETZERWORDT FESTIVAL LE RENCONTRES 'D'ARLES TE COMMERCIEEL?De titel van Les Rencontres d’Arles Photography 2010: Razor Sharp and Cutting Edge beloofde veel goeds. Het festival is doorgaans een graadmeter voor internationale fotografie en een zeer populaire ontmoetingsplek voor de internationale fotografie wereld. De afgelopen jaren stelde de festivalorganisatie per editie een andere gastcurator aan die met zijn of haar keuzes een duidelijke stempel drukt op het tentoongestelde werk. Zo was dat vorig jaar Nan Goldin en het jaar daarvoor modeontwerper Christian Lacroix.

Dit jaar koos men voor maar liefst 20 gastcuratoren. Het tentoongestelde werk is inhoudelijk bij elkaar gebracht door zes zogenoemde ‘trails’: thema's die door de verschillende locaties heen lopen om toch een gevoel van eenheid te creëren: The Argentina Trail, The Rock Trail, The Film Photography Trail (ode aan de analoge fotografie), Friends of the LUMA Foundation Trail, The Changeover Trail (cross-over tussen analoge en digitale media), The Prison Trail (over het Franse gevangeniswezen). De hoeveelheid curatoren en hun uiteenlopende keuzes zorgden ervoor dat het festival dit jaar samenhang mist en wordt een echt statement uit de weg gegaan.

Tijdens het verloop van de openingsweek bleken er in de organisatie meer veranderingen te zijn aangebracht die een al eerder ingezette lijn van commercialisering van het festival verlengde. Zo duurde de opening dit jaar voor het eerst niet meer 1 week, maar was opgerekt naar 11 dagen. Er schijnen plannen te zijn de opening nog verder op te rekken, tot zelfs 3 weken. Dat maakt het voor de bezoeker lastig deze interessante periode geheel mee te maken. Hierdoor zal ongetwijfeld de werkvelddichtheid – één van de interessante kanten van de openingsweek - teruglopen.

Nieuw dit jaar was ook The Village: een grote (airco-)tent op het terrein van Parc des Ateliers – de hoofdlocatie. In deze tent was een soort beursachtige situatie gemaakt waar een internationale samenkomst was van galeries, uitgevers, boekwinkels, magazines, culturele organisaties en partner organisaties. Eerdere jaren waren de boekwinkels te vinden op het Espace van Gogh, waar liefhebbers, zowel professionals als amateurs tussen de boeken snuffelden. Dat gebeurde in de tent niet. De tent deed erg afstandelijk aan en lag geïsoleerd op het festivalterrein, waardoor het een onderonsje leek van professionals. Daarbij bleek het organiseren van signeersessies (toch altijd een happening tijdens Les Rencontres) in de tent onmogelijk, omdat er gewoon te weinig ruimte was. Verscheidene stands – waaronder die van de bekendste Duitse boekhandelaren Markus Schaden en Hatjé Cantz - besloten vrijdag dan ook hun spullen naar buiten te verhuizen.

Sinds 6 jaar is The Night of The Year vast onderdeel van de openingsweek: een avond waarin verspreid door de stad via screenings verschillende (internationale-) persbureaus, magazines, agentschappen en collectieven zich presenteren. Het is duidelijk dat het festival zoekt naar de beste locatie voor deze avond. Was ze eerder in de karakteristieke woonwijk “La Roquette” of op de hoofdlocatie “Parc des Ateliers”, dit jaar waren de schermen opgesteld aan de buitenmuren van de arena – middenin het toeristische hart van de stad.

Erg leuke ontwikkeling, is dat het Parc des Ateliers een steeds uitgebreidere centrale locatie wordt, inclusief de centrale ontmoetingsplek. Hoewel de voorzieningen van bijvoorbeeld catering nog een beetje te voorzichtig meegroeien, lijkt de festival-organisatie er op te mikken om hier hun eigen dorpsplein te creëren. Toch zorgen de (strand-)stoelen samen met de bar ervoor dat je de gehele dag de stad niet in hoeft.

Op datzelfde Parc des Ateliers was ook een van de leukste tentoonstellingen te vinden: Shoot! Existential Photography .Deze expositie is volledig gewijd aan het foto-schieten op de kermis. Voor ons vooral bekend is de serie over Ria van Dijk van Erik Kessels. Maar curator Clément Chéroux plaats dit fenomeen in een veel bredere context. Niet alleen is de vergelijking tussen schieten en fotograferen overduidelijk aanwezig (laden, richten, schieten, bekijken), ook blijkt de vroegere fotografie elite dit als een ultiem tijdsverdrijf te hebben ervaren. In een van de slideshows komen voorbij: Man Ray, Lee Miller, Henri Cartier Bresson en Robert Frank. Mét geweer op de schouder. Kers op de taart is de schiettent die aan het eind van de tentoonstelling staat, waarin elke bezoeker zijn of haar eigen schietkunsten kan uittesten. Dat kost omgerekend €1 per kogeltje, maar dat betalen we er in dit geval met plezier voor. Met als buit een paar grappige trofeeën om mee naar huis te nemen.

Hoe het festival er volgend jaar uit zal zien is nog niet bekend. Laten we hopen dat commerciële belangen het niet winnen van de professionele en dat we volgend jaar weer mogen genieten van een prachtige openingsweek!