WED AUG 25 '10 | ANNELIES KUIPERULTIEME DOCUMENTAIRE?Het was al rondgetwitterd door o.a. Martijn Kleppe: een foto met een sluitertijd van 2 jaar.
nrcnext.nl blogde er vandaag over. De foto is van Michael Wesely. Hij maakte er een heel project van: het
'open shutter project . Terecht schrijft nrcnext dat stoeien met sluitertijd zo oud is als de fotografie zelf en dat je op Flickr veel van deze techniek tegenkomt. Maar is 2 jaar lang je sluitertijd openhouden de ultieme documentaire?
Het is al een ouder project, maar nextblogger
Ernst Jan Pfauth , die net een boek over bloggen heeft uitgebracht (sex, blogs and rock-'n- roll), kreeg een tip van blogger
Alexander Klöpping . En zo gaat oud nieuws de wereld van het bloggen in.
Wat maakt het verschil tussen 2 jaar lang de bouw van de Potzdammerplatz te fotograferen of 2 jaar lang een camera richten op de Potzdammerplatz in 1 foto? Zit er in die ene foto onderzoek, een verhaal, een urgentie, nieuwe informatie? Nee, in geen enkel opzicht.
Het perspectief is 1-dimensionaal, de foto wazig, het beeld is weliswaar mooi (mijn mening), maar weinig zeggend. Het idee dat erachter zit, dat er 2 jaar lang een fotocamera heeft gehangen dat alles in zich heeft opgenomen, is het meest boeiend. Het is slechts een registratie in 1 beeld over 2 jaar, het is een experiment, het is een document, maar een documentaire is het niet.
COMMENTSWazig en weinig zeggend? Misschien als je een oordeel velt op basis van lage resolutie plaatjes van het internet, maar op groot formaat valt er enorm veel uit te halen. Niet zo veel dat ik het een documentaire durf te noemen maar een verhaal zit er zeker in, een heleboel verhaaltjes zelfs. Om het weinig zeggend te noemen vind ik enorm kort door de bocht.Erik Kroes | aug 26 2010 10:54:11
Oh, daar is het weer, een foto met een verhaal. Dat wel. Maar het niet documentair durven noemen... Allemaal een kwestie van (onmogelijke) definities. Ik word wel nieuwsgierig naar jouw definitie van een verhaal Erik...
De 'nieuwe' informatie van deze foto is dat het dit oplevert als je een foto maakt met een nogal lange belichtingstijd van een plek die tijdens de belichte periode flink verandert. Ik had me er wel zoiets bij voorgesteld geloof ik, maar meen het nog niet eerder te hebben gezien. Dat de Potzdammer platz een plek is met een lading en een verhaal (een heleboel verhaaltjes, nog veel meer dan de foto) is daarbij mooi meegenomen en geeft de foto ongetwijfeld een grotere relevantie dan eenzelfde ontwikkeling op minder betekenisvolle plekken.
Dus ja het is een document en daarmee onvermijdelijk documentair. Wanneer iets wat documentair is een documentaire wordt? Ik zou het niet weten. Misschien als er verbanden moeten worden gelegd die niet in, maar tussen foto's liggen?
Dit lijk mij een document van een (sluiter)tijd en van een plek. Wat de waarde ervan is zal de tijd, nog veel meer tijd, ons leren.Andrea stultiens | aug 30 2010 23:36:25