MON MAY 10 '10 | ILSE FRECHSIEGFRIED THE GENTLEMANSiegfried is een nette man, een echte gentleman. Aan de manier waarop hij fier zijn rug strekt en zijn ogen schitteren om dat kracht bij te zetten, kan ik dat zien. Zo maken we kennis.

Terwijl we midden in een aftastend gesprek zitten, zegt Siegfried plotseling: "Je bent nog een meisje! Je bent geen vrouw, of, toch wel?" Geschrokken kijkt hij me aan. "Hoeveel jaar heb je?" Ik vertel hem dat ik al 37 ben. Met een ruk gooit hij zijn hoofd om naar rechts en zegt direct en vastberaden: "Dat is nog jong!" Hij lijkt argwanend als hij vraagt of ik al getrouwd ben. "Nee, maar ik ga me wel verloven," zeg ik geamuseerd. Hij fronst zijn wenkbrauwen, kantelt zijn hoofd een beetje en vraagt me waar de ring is en wijst naar mijn oorlelletje. "Die ring, weet je, die maakt je nóg mooier, zo’n mooie vrouw als jij moet wel een ring dragen!" Ik vraag hem of hij bedoeld dat ik oorbellen moet dragen? ” Siegfried snapt het niet. "Wat?! Oorbellen? Nee, maar...", en hij pakt mijn hand en vergeet het en begint over iets anders.

Kriegelig
"Je moet niet zomaar met elke man gaan praten, want die mensen hier die gaan spul gebruiken wat niet goed is voor je, en dan gaan ze je pakken, en je ver weg meenemen en die maken je dood, weet je wel". Ik word er een beetje kriegelig van en ik zeg hem ferm: “Nou Siegfried, ik geloof niet dat je me nu positieve vibes stuurt, ik word hier niet echt vrolijk van." Hij houdt op, kijkt me verbouwereerd aan. Ik steek mijn hand uit en zeg hem gedag, waarop hij mijn weer hand neemt en iets voorover buigt en weer zegt: "Maar ik zeg je, niet met alle mannen hier praten, je bent de eerste vrouw die ik tegenkom, die geen kinderen heeft!" zegt Siegfried vol verbazing.

Japanse Mangaprint
Hij vraagt waar ik woon omdat hij me nog wil komen opzoeken voor ik weer vertrek. Een glimlach in mijn binnenste, ik antwoord: "Nee, Siegfried, dat kan niet, maar als ik langs rijd en ik zie je weer lopen, dan stop ik om te groeten, oké?" Hij knikt instemmend. Met een sierlijke tred, zijn mooi gekleurde blouse met Japanse Mangaprint wapperend achter zich aan. Hij wees trots op dat overhemd toen ik hem zei dat ik hem zo mooi vond. Siegfried loopt de weg af naar beneden, richting zee. Onder zijn arm een stuk karton vastgeklemd om deze op de bodem van zijn bootje te leggen opdat deze niet vies zou worden. Siegfried is weg. Ik had hem nog wel meer willen vragen. Hij is namelijk grootvader en al zijn kinderen wonen en werken in Nederland. Hij is alweer een lange tijd alleen. Ik denk aan mijn eigen grootvader uit Macedonië en vraag me af of hij zich ook zo zou hebben gedragen als hij nog geleefd had. Bij Siegfried is het credo duidelijk: Wie niet waagt, die niet wint.

*Verspreid over de lengte van de zuidkust van Curaçao worden er nog steeds een paar baaien gebruikt waar de vissers hun boten aanmeren met de verse vangst van de dag. Sinds de komst van de grote hotels op het eiland hebben de vissers een vast afname-quotum waardoor vele baaien die vroeger gebruikt werden nu voor recreatief gebruik zijn.

Zo kan men bijvoorbeeld verse vis kopen op de Caracasbaai. Maar je ziet sommige vissers ook langs de kant van de weg staan, met enorme messen, klaar om de vis in moten te hakken en supervers aan je te verkopen. Deze plekken zijn bekend, de bewoners komen langsrijden of bellen op om zichzelf van verse vis te verzekeren.