SUN MAY 16 '10 | NADINE STIJNS | CHINARENCRONTRES D'ARLES MEETS CAOCHANGDI PHOTOSPRING FESTIVALFotografe Nadine Stijns zit voor drie maanden in een artist-in-residency in Het Three Shadows Photography Art Centre in Beijing . Dit is het eerste centrum in China dat zich volledig op fotografie en video richt. Zij blogt over haar ervaringen, onderzoek en fotografie. Deze keer vertelt ze over het CoaChangdi Photospring Festival

Vorige week was het opening weekend van het CaoChangdi Photospring Festival . Het was de eerste editie en was in samenwerking met Les Rencontres d’Arles photography festival. Ongeveer 20 galeries namen deel en vertoonden fotografie.

Er werd voor de tweede keer in zijn bestaan de Three Shadows Photography Award uitgereikt. De prijs, vernoemd naar het fotografiemuseum is bedoeld voor jong talent en ging naar Zhang Xiaodie er 80,000 RMB (ongeveer 9000 euro) mee won. De directeur van het Franse festival was één van de juryleden.

De Fransen
Tijdens het festival was er genoeg te doen: boekpresentaties, openlucht diashows en panel discussies. Met name tijdens het opening weekend was 'tout' creatief Beijing naar het Three Shadows museum getrokken dat de spil van het festival vormde. De helft van het publiek bestond uit expats en het merendeel hiervan was Frans. Niet alleen vanwege de samenwerking met Arles, ik had al eerder ontdekt dat de franse gemeenschap goed vertegenwoordigd is in de creatieve sector hier.

Naïve fotografie
Het valt me op dat de meeste fotografie erg leunt op onderwerpen als zelfexploratie, droom/fantasie wereld en nostalgie naar de kindertijd. Dat levert vaak 'naïeve' fotografie op. Veel werk is erg versierend en esthetisch. Er wordt veel geëxperimenteerd met dragers voor fotografie, kleurschiftings methoden en dubbel belichting. Opvallend is dat digitale mogelijkheden als beeldbewerking de bestaansreden van een werk kunnen zijn in tegenstelling tot slechts het gebruik als verlengde van je camera. Ik heb nog nooit zoveel over 'digital art' horen spreken als hier in Beijing. Daarnaast is veel fotografie juist nog analoog en zie je nog veel traditionele doka prints. Wellicht komt dat ook het door de voorliefde voor ambachtelijk werken van de oprichters van het festival.

Conceptuele fotografie in tegenstelling zie in de Chinese bijdragen hier weinig. Ik was in een gesprek hierover met een Engelse kunstenares. Zij vertelde me dat het onderwijssysteem gebaseerd is op aannames en dat het afvragen of in twijfel trekken van het aangebodene weinig onderricht wordt.

Niet alleen de keuze van het onderwerp en de uitingsvorm zijn anders, dat is de presentatievorm ook. Er waren een aantal 3d installaties die voor mij niet altijd iets toevoegden. Zoals Chi Peng zijn werk dat op panelen opgehangen was waar je tussendoor moest lopen. De panelen stonden echter zo dicht op elkaar dat je de grote werken op slechts 20cm afstand moest bekijken. De manier van presenteren en het werk hadden in dit geval geen enkele relatie met elkaar.

Jong
Ik heb de afgelopen twee maanden vaak gehoord dat de Chinese fotografie nog jong is en daarom nog sterk in ontwikkeling is. Een voorbeeld: de fotografie afdeling op de belangrijkste kunstacademie in China [http://www.cafa.edu.cn/channel.asp?id=10
CAFA] (Central Academy of Fine Arts) bestaat pas 10 jaar.

Ik vraag me af of ik volgens mijn westerse maatstaven Chinese fotografie kan beoordelen. Het zit in de Chinese cultuur om alles graag te willen versieren en de werkelijkheid te verfraaien. Iets dat regelrecht het tegenovergestelde is van onze Calvinistische historie.

De combinatie met het Arles festival -in de vorm van een diashows van de genomineerden, een expo van de Rimaldas Viksraitis en werk in sommige galeries- vond ik een geslaagde. Omdat heel duidelijk was waarin de meeste Chinese fotografie verschilt met werk uit het westen en dat levert een fris en soms lekker ongecompliceerd beeld op.

: